Zijn christenen watjes?

Het werd me min of meer in het gezicht geworpen. Nota bene door iemand die op het christelijke erf is opgegroeid. Hij zei: ik heb het gehad met de Bijbel, ik ben overgestapt op de koran. Lekker hard en lekker duidelijk! Sinds zijn bekering tot het islamitische geloof bidt hij vijfmaal per dag, is hij gestopt met blowen en pakt het met de vrouwtjes (zijn woorden) een stuk rustiger aan.

De islam. Elke dag – en dat is al jaren bezig – speelt zij een hoofdrol in het nieuws.

Zelf heb ik de islam beter leren kennen in mijn IFES tijd. We organiseerden gespreksavonden tussen moslimstudenten en christenstudenten. Doel was: elkaars geloof en overtuiging beter leren kennen. Dat is al heel wat. Er bestaan over en weer een hoop misverstanden.

Wij gebruikten voor deze avonden een bijzonder boek: ‘Faith to faith’, geschreven door Chawkat Moucarry.

Moucarry is van Syrische afkomst. Hij groeide op binnen een rooms-katholiek gezin (10 % van de Syriërs is christen). Zijn vader nam geregeld collega’s mee naar huis voor het eten. Zij waren moslim. De kleine Chawkat luisterde naar de gesprekken en nam alles in zich op.

Toen de missieschool in hun dorp dicht ging en Chawkat van zijn vader en moeder de keus kreeg: óf intern naar een andere missieschool in een stad vele kilometers verderop, óf naar de plaatselijke (moslim) school, koos Chawkat voor het laatste.

Chawkat Moucarry behield zijn christelijk geloof en ging islamologie studeren aan de Sorbonne in Parijs (Syrië is een voormalige Franse kolonie, dan snap je de route). Daar promoveerde hij op een studie over het begrip ‘vergeving’ binnen de islam.

Hij trad in dienst bij IFES – een wereldwijde beweging van christenstudenten, actief in meer dan 140 landen – in Parijs en was 12 jaar werkzaam onder moslimstudenten. Zijn boek ‘Faith to faith’ komt voort uit deze periode. Moucarry behandelt allerlei thema’s die zowel in islam als in christendom een centrale rol spelen. Hij doet dat zo objectief mogelijk, op een uiterst integere manier. Maar hij trekt wel heldere conclusies.

Eén van die conclusies is, dat er een fundamenteel verschil is tussen allah en de God van de Bijbel. Islam betekent submissie, onderwerping: wij hebben ons aan de hoge, veeleisende God te onderwerpen. Het christendom leert dat God vanuit de hoge hemel naar de aarde afdaalt als knecht, om dienend en reddend op te treden naar ons, zwakke en zondige mensen toe.

Zijn christenen watjes? Christus zelf was dat in elk geval niet. Ik heb nooit gehoord van allah die vrijwillig aan het kruis ging om de rottigheid van ons mensen weg te werken. En ook als navolgers van Christus – als christenen! – zijn we zeker geen watjes als wij (op onze beurt) proberen op te komen voor de ander, hem/haar te redden, in de modder durven/willen staan.

Het geeft wel te denken. Een van huis uit gereformeerde jongen die duidelijkheid vindt bij de islam. Daar moeten we, als kerken, over nadenken. Nemen we de consequenties van het evangelie serieus genoeg?

Ds. Aart van der Maarl