Het succes van Boer zoekt vrouw

Het is, zo hoorde ik laatst iemand zeggen, net als met China: je houdt ervan of niet. Of met Paul de Leeuw: sommigen dwepen met hem, anderen zappen meteen naar een ander net.

Toch moet het met Boer zoekt vrouw een slag anders liggen. Ik heb het even nagekeken: het programma trekt wekelijks zo’n 4,1 miljoen kijkers. Dat is echt heel veel. Dat is bijna 1 op de 4 Nederlanders. Geen enkele serie komt daarbij in de buurt.

Zelf ben ik óm gegaan bij het zien van een aflevering waarbij boer Marcel zich van zijn charmantste kant liet zien. Dat was in 2011. Ik was er zelfs zo van onder de indruk dat ik hem opgevoerd heb als intro voor mijn preek de zondag erna.

De preek had het volgende begin:

Een hoop mensen vonden het maar een wanhopige actie. Boer Marcel dacht indruk te maken door in een zwart T-shirt, een strakke zwarte boxershort, het geheel smaakvol afgemaakt met bijpassende zwarte sokken, de slaapkamer van zijn drie logerende vrouwen binnen te wandelen. Hij kwam even een nachtkus geven.

Terwijl de drie dames een zenuwachtig gegiebel nauwelijks konden onderdrukken, rolde kijkend Nederland thuis van de bank van het lachen. De tweets direct na de uitzending waren niet van de lucht: ‘Naam programma revisited: O, o Agrario’. En: ‘Waar was jij op 9-1-11?’

Arme Marcel. Jammer dat de sympathieke akkerbouwer uit Limburg zo aandoenlijk overkwam. Hij wilde het zijn dames zo graag naar de zin maken.

Het is anders wel fascinerend allemaal. Hoe is het mogelijk dat dit programma zo ontstellend veel kijkers trekt? Waar zit hem dat in? Ik doe even een kleine amateuranalyse:

In de 1ste plaats is er een hang naar Hollandse programma’s. Op de een of andere manier werkt dit samenbindend
In de 2e plaats is er natuurlijk het nodige ramptoerisme. Een aantal mensen kijkt omdat het programma op de lachspieren werkt of omdat ze er de draak mee kunnen steken
Maar in de 3e plaats – en dat is de overgrote meerderheid, schat ik – speelt het punt van de authentieke zoektocht naar een passende partner en het proces waar mensen dan doorheen gaan om te ontdekken of hij of zij de ware is

Dat was in 2011. En de formule lijkt nog lang niet uitgewerkt. Wat ik zelf wel eens denk: het succes zit hem misschien nog wel het meest in de presentatrice, Yvon Jaspers. Zij is de ultieme, leuke, spontane, Hollandse meid. Zo willen we haar hebben. Dat ze inmiddels al bijna 42 is, dat doet er voor de toegewijde kijker niet toe, ze blijft jong en ontwapenend. Dát vooral is haar wapen.

Als kerk hebben we volgens mij ook een geweldig product: God zoekt mens. Hij wil een liefdevolle, duurzame relatie met ons. Als we meer presentatoren hadden als Yvon Jaspers, zouden we er dan (wel) in slagen dit product meer over het voetlicht te brengen? Iets om over na te denken!

Ds. Aart van der Maarl